از بيم و اميد عشق رنجورم

آرامش جاودانه می خواهم

بر حسرت دل دگر نيفزاييم

آسايش بی کرانه می خواهم.

پا بر سر دل نهاده می گوييم

بگذشتن از آن ستيزه جو خوش تر

يک بوسه ز جام زهر بگرفتن

از بوسهء آتشين او خوش تر

پنداشت اگر شبی به سر مستی

در بستر عشق او سحر کردم

شبهای دگر که رفته از عمرم

در دامن ديگری سحر کردم.

ديگر نکنم ز روی نادانی

قربانی عشق او غرورم را

شايد که چو بگذرم از او يابم

آن گمشده شادی و سرورم را.

آنکس که مرا نشاط و مستی داد

آنکس که مرا اميد و شادی بود

هر جا که نشست بی تأمل گفت

”او يک زن ساده لوح عادی بود“

می سوزم از اين دورويی و نيرنگ

يکرنگی کودکانه می خواهم

ای مرگ از آن لبان خاموشت

يک بوسهء جاودانه می خواهم

رو، پيش زنی ببر غرورت را

کو عشق تو را به هيچ نشمارد

آن پيکر داغ و دردمندت را

با مهر بروی سينه نفشارد

عشقی که تو را نثار ره کردم

در سينه ديگری نخواهی يافت

زان بوسه که بر لبانت افشاندم

سوزندهتر آذری نخواهی يافت.

در جستجوی تو و نگاه تو

ديگر ندود نگاه بی تابم

انديشهء آن دو چشم رويايی

هرگز نبرد ز ديدگان خوابم

ديگر به هوای لحظه ديدار

دنبال تو در بدر نمی گردم

دنبال تو ای اميد بی حاصل

ديوانه و بی خبر نمی گردم.

در ظلمت آن اطاقک خاموش

بيچاره و منتظر نمی مانم

هر لحظه نظر به در نمی دوزم

وان آه نهان بلب نميرانم

ای زن که دلی پر از صفا داری

از مرد وفا مجو، مجو، هرگز

او معنی عشق را نمی داند

راز دل خود به او مگو هرگز.

فروغ فرخزاد از جمله شاعرانی که تو اشعارش اون حس زنانه رو کاملا می شه حس کرد، لمس کرد. ميشه به راحتی تو اشعار فروغ پی به اين نکته برد که اون با بکار گيری واژه ها و بازی دادنشون می خواد فريادی داشته باشه از اونچه که خودش تجربه کرده برای مردمی که هنوز به اون مرحله نرسيدن. بيشتر شعراش رو دوست دارم چون خوب تونسته عواطف زنانه رو در قالب واژه ها به تصوير بکشونه و بهشون روح و کالبد بده.

نمی دونم تا حالا فرصتی دست داده که به مزار فروغ سری بزنين يا نه. روی سنگ مزارش اين شعرش رو حک کردن:

”من از نهايت شب حرف می زنم

من از نهايت تاريکی

و از نهايت شب حرف می زنم

اگر به خانه ی من آمدی برای من ای مهربان چراغ بياور

و يک دريچه که از آن

به ازدحام کوچه ی خوشبخت بنگرم.“