بلاخره به لطف یکی از دوستان فیلم انیمیشنی"پرسپولیس" ساخته ی "مرجان ساتراپی" رو دیدم. در ظاهر امر، فیلم سرگذشت مرجان ساتراپی رو به تصویر می کشه اما با دیدن صحنه های آشنایی که اونها رو بارها و بارها از نزدیک دیدی و تجربه کردی دیگه مرجان رو نمی بینی، خودت رو می بینی و امثال خودت رو ........ به یاد می یاری شبی رو که بابا ویدیو گرفت به تو و داداش کوچیکه تاکید کرد که تو مدرسه مطلقا حرفی از ویدیو و خریدش نمی زنین ... خودت و سحر رو می بینی که دم در نمایشگاه بین المللی کتاب، تو صف تلفن وایستادین که یه دفعه چندتا لباس شخصی بیسیم به دست می ریزن و پسری رو که دوبرابر شما سن داشت و آروم در انتظار رسیدن نوبتش بود رو به جرم اینکه کنار شما دوتا دختر ایستاده بوده رو از نمایشگاه می اندازنش بیرون ... یاد مجله هایی می افتم که هنوز که هنوزه وقتی از اون ور آب میان تو صندوق پستیت، دست و پا و سینه ی زنهای روی جلدش با ماژیک مشکی سیاهپوش می شن که مبادا اسلام به خطر نیافته .... یاد حسین می افتم که چطور وقتی با نامزدش تو پارک جنگلی نشسته بود و صبحونه می خورد و تو اون جای دنج به جرم بیرون بودن موهای بلندنامزدش از پشت روسریش دادگاهی شدن و با جریمه ی نقدی و دو روز الافی بلاخره آزاد شدن .... یاد رضا و خانم آینده اش می افتم که هربار که می خوان دست در دست هم تنگ همدیگر رو در آغوش بگیرن هزارتا چشم می شن که مبادا یکی از این گشتهای ارشاد که مثل مور و ملخ تو خیابونها ولوان و مثل اجل معلق از هر سوراخ سمبه ای سر در می یارن مچشون رو نگیرن و براشون دردسر نسازن ...... یاد خودم می افتم که تا چه حد مثل مرجان هم اون ور آب احساس غریبی کردم هم این ور آب تو سرزمین آبا و اجدادیم ...... و یاد اینکه تا کی این حس لعنتی رو روزی هزاربار می بایست قی کنم و دوباره بخورم ....