اولین سفر خانوادگیمون سرشار از لحظات خوشی بود که هربار یادآوریش لبخند شیرینی رو روی لبهام می نشونه و به نوعی برام یادآور اینه که دیگه اون دوران سخت آخرین نفساش رو داره می کشه و دور نیست روزهای خوش باهم بودنی که مثل همین دوره در انتظارمونه .... گاهی بعضی از حس ها اونقدر قویند که هرقدر هم که با کلمات بازی کنی نمی تونی تو غالب واژه ها بیانشون کنی و ترجیح می دی همینطور ناگفته تو قلبت محبوسش کنی و فقط برا خودت نگهش داری ... درست مثل حس غیرقابل توصیفی که با دادن هدیه ی فوق العاده ات تو قلبم بوجود آوردی و من ...... 

در فراسوی مرزهای تنت
تو را دوست دارم
آینه ها و شب پرهای مشتاق را به من بده
روشنی و شراب را
آسمان بلند و کمان گشاده ی پل
پرنده ها و قوس و قزح را به من بده
و راه آخرین را
در پردیی که می زنی مکرر کن  

در فراسوی مرزهای تنم
تو را دوست دارم
در آن دوردست بعید
که رسالت اندام ها پایان می پذیرد
و شعله و شور تپش ها و خواهش ها
به تمامی
فرو می نشیند
و هر معنا قالب لفظ را وا میگذارد
چون روحی
که جسد را در پایان سفر
تا به هجوم کرکس های پایانش وانهد

 
در فراسوی عشق
تو را دوست دارم
در فراسوی پرده و رنگ
در فراسوی پیکرهایمان
با من وعده ی دیداری بده

(احمد شاملو)