فکرش رو بکن، سوار تاکسی (و نه ماشین شخصی) شدی که برسی خونه اما در طول مسیر نه تنها راننده که دوتا از دوستانش هم بطرز فجیعی بهت تجاوز می کنن طوری که حتی گواهی پزشکی قانونی هم آثار زخم شده روی قوزک پا و کشاله ی ران، باسن، دو تا دستها و سینه ی سمت چپ رو هم تائید می کنه و تو با سر و وضعی خون آلود خودت رو به خونه ی پدری می رسونی و در وهله ی اول بخاطر ترس از آبرو و حیثیت خانواده دروغ می گی و می گی خواستن کیفت رو به دزدن و تو خوردی زمین اما فرداش این بغض لعنتی ناشی از تحقیر شدن و تصاحب کردن جسمت، باارزش ترین دارایی که متعلق به تو هستش و بعد متاهل شدنت تنها اون رو با همسرت به شراکت گذاشتی، بی اجازه، بی رضایت، خفه ات می کنه و سکوت می کنی در برابر همسر که می ترسی تاب این درد رو نیاره اما تو پری، پر از درد پر از چالش های روحی، پر از صحنه های دردناکی که تو پرده ی چشمات بی وقفه در حال تکرار شدنن و سر تمومی ندارن و خواب و خوراک رو ازت گرفتن و بلاخره فاش می کنی این راز سنگین رو پیش خواهر پیش مادری که از جنس خودته و می فهمه درد تعرض یعنی چی و با حرفهاشون راضی می شی شکایت کنی .......................................... حالا همه ی این دردای جسمی و هزار زخم کاری روحی که تا آخر عمر تنهات نمی گذاره به کنار و ......... * "روزهای اول رختخوابش را جداکرد، حالا دیگر حتی دست پخت مرا هم نمی خورد، می ترسد که به ایدز و هپاتیت مبتلا شده باشم. جواب سلامم را هم به زور می دهد. صبح زود از خانه می رود و شب دیروقت بر می گردد. چند روز پیش گفت که بهتر است از هم حدا شویم دیگر نمی تواند ادامه دهد! من هم نمی توانم به ادامه ی زندگی مجبورش کنم اگر مرد خوبی بود یک طور دیگر با موضوع کنار می آمد، نه؟ اگر پدرم بود شاید به جای همسرم پشتم می ایستاد و از من حمایت می کرد. خانم فکرش را بکنید اگر شوهر مرا با زن غریبه ای گرفته بودند احتمالاً از من نمی خواستند که در دادگاه حاضر شوم و هیچ وقت هم باخبر نمی شدم اما حالا شوهرم می خواهد درخواست طلاق توافقی به همین قاضی پرونده بدهد. فکرش را بکنید! "

* " مجله ی زنان – شماره 150 – صفحه ی 8 "

پ.ن. ۱: خانم دکتر شیرین احمدنیا در همین مجله و در همین شماره در مقاله ای تحت عنوان "تجاوز چاقویی در دست زن" به موردی اشاره کردن که در روند پرونده ی فریبا زنی که مورد آزار و اذیت سه مرد واقع شد و در نهایت همسرش درخواست طلاق داد عیناْ با اون مواجه می شیم .... دکتر شیرین احمدنیا : " در بسیاری از موارد قربانی تجاوز در معرض اتهام و برچسب در اجتماع قرار می گیرد یعنی به جای اینکه مقصر اصلی یعنی فرد متجاوز کانون توجه قرار گیرد تمایل بر این است که دنبال دلیل و مدرکی بگردند دال بر اینکه فرد قربانی یعنی زن یا دختر چگونه با عملکرد خود از قبیل نوع آرایش و پوشش و طرز راه رفتن یا صحبت کردن خود را در معرض چنین تجاوزی قرار داده است." 

پ. ن.۲:

من با توام

 
 من با تو ام ای رفیق ! با تو
همراه تو پیش می نهم گام
در شادی تو شریک هستم
بر جام می تو می زنم جام
من با تو ام ای رفیق ! با تو
 دیری ست که با تو عهد بستم
 همگام تو ام ،‌ بکش به راهم
 همپای تو ام ، بگیر دستم
پیوند گذشته های پر رنج
اینسان به توام نموده نزدیک
 هم بند تو بوده ام زمانی
 در یک قفس سیاه و تاریک
رنجی که تو برده ای ز غولان
 بر چهر من است نقش بسته
 زخمی که تو خورده ای ز دیوان
 بنگر که به قلب من نشسته
 تو یک نفری ... نه !‌ بیشماری
هر سو که نظر کنم ، تو هستی
یک جمع به هم گرفته پیوند
 یک جبهه ی سخت بی شکستی
زردی ؟ نه !‌ سفید ؟ نه !‌ سیه ، نه
بالاتری از نژاد و از رنگ
تو هر کسی و ز هر کجایی
من با تو ، تو با منی هماهنگ

"سیمین بهبهانی"