صبح كه چشمات رو باز مي كني و كماكان تو جات غلت مي زني و كم كمي خودت رو آماده مي كني كه دل بكني از اين بستر گرم و نرم و اين هواي خنك پاييزي اول صبح كه لامصب مثل هواي بهاري اغفال كننده است و ملس و خوشمزه، صداي نفس كشيدن هاش رو كه مي دوني هربار كه ذهنش مشغول باشه اينجوري نفس مي كشه مي شنوي، اما پا شدني نه تو به روي خودت مي ياري كه مي دوني بيداره نه اون و بعد تو در طول مسير تا رسيدن به ايستگاه ياد روزهاي دوري مي افتي كه محبتش رو تو شوخي هاي دستي اش نشون مي داد و دلت تنگ مي شه حتي براي گاز گرفتن هايي كه هميشه ازش فراري بودي و اولش با خنده هاي از ته دل اون شروع مي شد و آخرش با اخم تخم و رو ترش كردنِ تو تموم مي شد و هنوز تو هواي دلتنگي اون روزهايي كه همين كه مي ياي سوار اتوبوس بشي صداي اصفهاني كه داره مي خونه" تو نباشی چه امیدی به دل خسته ی من " مثل يه بغض رسيده آنچنان راه گلوت رو مي بنده كه براي مهار كردنش مجبور مي شي چشمهات رو ببندي و چندبار نفس عميق بكشي و ياد "عزیز "بیافتی و از ته دل يواشي تو دلت ازش بخواي كه براي آرامشت دعا كنه و پيش خودت فكر مي كني كه ديگه خوب شدي اما با ديدن مادر و پسر كوچولوي اول دبستاني كه براي به موقع رسيدن به مدرسه، دارن مي دوان و هربار كه مادر جلو مي افته سرعتش رو كم مي كنه و با خنده ها و حركت دستهاش پسرش رو تشويق مي كنه كه حركتش رو سریعتر كنه تا بهش برسه باز براي لحظات كوتاهي تصوير پيشِ روت رو تار مي بيني و تازه تازه خوب شدي كه تو شركت با شنيدن اينكه "بهار" ديشب تو ساختمانِ معروف "وزراء" كه اين روزها خيلي از جوونها گذارشون به اونجاها مي افته، باز دلت به درد مي ياد و براي هزارمين بار اين جمله رو به زبون مي ياري كه " ببين كجا داريم زندگي مي كنيم" اما ضربه ي كاري درست چند دقيقه به ترك ِ شركت وقتي وايستادي بالا سر ايمان تا امضاء كنه سندي رو كه دستته، با ورود همسرش به شركت و جمله ي ايمان كه در حالي كه دارن روي همديگر رو مي بوسن به خانمش مي گه " كوچولوي من حالش چطوره" بهت وارد مي شه و تو درحالي كه از ته دل خوشحالي از شريك شدن اتفاقيت با دنياي قشنگشون، از ته دل غصه مي خوري از حضور دستهاي قدرتمندي که تو رو محروم كرده از اين دنياي شيرين ...........  

* " ای خنده ی شوق! جای خوشت بر لبها خالی است .... "