" ته دلش امید داشت که پسر یا شوهرش بدنبالش بیایند و وقتی یه خیابان فرعی پیچید که باغشان در آن قرار داشت و هیچکس را در دنبال خود ندید خوشحال شد که منتی براو نخواهند داشت .... سر حوض نشست و صورتش را در آب فرو کرد. بعد بر لبه ی حوض نشست و پایش را در پاشویه گذاشت. آب ولرم بود. دست گذاشت روی کله ی سنگی بالای حوض که دهانش باز بود و هر وقت ناگریز بودند از چاه به باغ آب بدهند آب چاه منبع از دهانه ی کله سنگی به حوض می ریخت. حسین کازرونی می آمد یک تشک با خود می آورد ... دستهایش آزاد بود و مگر وقتهایی که دلو پرآب ظاهر می شد. دلو را می گرفت و به حوضچه ای می ریخت که به منبع منتهی می شد. از صبح تا غروب تنها همین کارش بود... حتی آواز هم نمی خواند و رزی می گفت خوب است که دلش نمی پوسد ... و ناگهان زری اندیشید که" تمام زندگی من هم همینطور گذشته. هرروز پشت چرح چاهی نشسته ام و چرخ زندگی را به حرکت درآورده ام و آب پای گلهایی داده ام ...."  ....  در باغ را محکم زدند ... خان کاکا گفت: زن داداش از کدام راه آمدی؟ وسطهای تپه متوجه شدیم با ما نیستی ... زری همانطور که ایستاده بود چشم به خسرو داشت که تنها در خیابان باغ می آمد.... به سمت مادر امد و .... داد زد: " مادر چرا اینهمه دروغ گفتی؟ چرا؟" و رو به پدر کرد و افزود: " پدر تو ازشان بپرس ... اگر تو اینجا بودی جرات می کردند؟" یوسف آهی کشید و گفت: " به این نتیجه رسیده ام که هیچ چیز را نمی توانم تغییر دهم .... اگر آدم نتواند حتی در زنش تاثیر بگذارد ..." عمه حرف یوسف را برید و گفت: " ترسیدیم بچگی کنی و جانت را به خطر بیندازی چنانکه کردی و حالا اینقدر داد نزن بچه ها بیدار می شوند." ....خسرو لج کرد. صدایش را بلندتر از پیش کرد و فریاد زد: " یا بچه خوابیده یا خانمها می ترسند .... چقدر زنها ترسو و دروغگو هستند. فقط بلدند گور بکنند و دفن کنند و بعد گریه کنند."  خان کاکا چشمهایش زا بهم زد و گفت: " زن داداش شربتت چه شد؟ " زری به او نگاه کرد به همه شان نگاه کرد و چقدر همه شان غریبه می نمودند! ..... زری مثل آدم کوکی به راه افتاد به انبار رفت و برگشت و خدیجه با سینی محتوی بساط مشروب و مزه به دنبالش آمد ... "

"سو وشون - سیمین دانشور"