* عکس بر گرفته شده از وبلاگ " آخرین جرعه جام "

 خوندن کتاب "بادبادکباز" نوشته ي "خالد حسيني"  رو از چند جهت دوست داشتم ... يکي از اين جهت که با نويسنده افغانيش و توصيفي که از حال و روز مردم افغان لابلاي روايت کردن داستان بازگو کرده بود به نوعي احساس نزديکي کردم... چون هرچي باشه يه زماني "هرات" بخشي از خاک ايران زمين بوده و نمي شه ادعا کرد که ما با اونها هيچ گونه قرابتي نداريم... مايي که تا يه چشم بادومي تو خيابون از کنارمون رد مي شه چشم و ابرو درهم مي کشيم و خودمون رو مي کشيم کنار که يوقت خدايي نکرده لباسش به لباس ما گير نکنه ... ديگه از اين جهت که من تازه تازه با خوندن اين کتاب بطور غير مستقيم فهميدم که تقريبا همزمان با انقلاب ايران (حالا نه دقيقا تو همون سال شايد کمي جلوتر)، افغانستان تا مدتها توسط کمونيستهاي شوروي سابق مورد استثمار و استعمار قرار مي گيره چيزي که اصلاً تا حالا چيزي در موردش متاسفانه نشنيده بودم که خوب اين يکم که چه عرض کنم کلي خجالت آوره  ... و اما مهمترين جهت علاقمندي من به اين رمان اين بود که از وقتي خوندمش باعث شده وقتي عصرها از ميادين اصلي پايتخت مثل ميدون ونک مي گذرم با ديدن ماشينهاي "گشت ارشاد" و "برادرها و خواهرهاي امر به معروف و نهي از منکر" که با اون چهره هاي بر افروخته اشون به اصطلاح مي خوان نسل جوان رو حتي شده با توپ و تشر و زور وارد بهشت کنند، بطور وصف ناشدني با ملت افغان در زمان حکومت طالبان که ريش مردها رو وجب مي گرفتن تا ببينن با اندازه اي که اسلام ناب محمديشون وضع کرده مغايرتي نداشته باشه که مبادا از بهشت جا نمونن و يا سنگسارهايي که يکي بعد از ديگري براي جاري شدن به اصلاح حکم خدا مثل ريگ انجام مي گيرفته و اينجا هم کم و بيش در طول سال چندباري شاهد به جاي آوردن اين فريضه الهي هستيم، باهاشون همذات پنداري و همدردي مي کنم شديد ......................... مدتهاست که ديگه سرزمين آبا و اجداديم رو از آنِ خودم نمي بينم و درش تا اون اندازه احساس ناامني و غربت و حقارت مي کنم که يه افغاني مهاجر مي کنه و اين برام خيلي عذاب آوره ....