تو آشپخونه نشستم و بي صبرانه منتظرم که اين شامي ها سرخ شن و من زودي ديگه برم و به دل مشغوليهاي خودم برسم که براي گذر زمان و انتظار کمتر، پفک مي خورم ... همينجوري که هي پفک مي خوردم و هي فکر مي کردم، هي پفک مي خوردم و فکر مي کردم يه آن ديدم آه پسر (البته اينجا اين واژه مصداق دختره) من اون اواخر تا کجاها که پيش نرفته بودم ... فکرش رو بکن تو خيابون و کوچه، تو اتوبوس و ماشين و مترو، هر جا که يه خانم متاهل خيلي زيبا ، لوند و خوش اندام مي ديدم، تو دلم با يه دنيا حسرت مي گفتم خوش به حال همسرهاشون که چقدر از داشتن شريک زندگيشون احساس لذت مي کنن و غرور .... بعد کلي تو دلم براي تو غصه مي خوردم که کاش زن تو هم يکي مثل اينا مي بود ... اما بعدش زودي با يه شيطوني پيش خودم مي گفتم: "نه ديگه من اگه يکم چاقتر مي بودم و قد بلندتر که بهت نمي يومدم و تازشم اگه خیلی خوشگل می بودم، در و همسايه و دوست و آشنا و فاميل مي خواستن بگن خانمت خيلي از تو سرتره و لابد توهم مي خواي هي غصه بخوري از اين حرفها" بعد کلي ژست و مرام فرديني خرج مي کردم و مي گفتم: "فقط بخاطر تو و اينکه غصه نخوري از خيرش مي گذرم" ... بعد می دونی دیگه یاد چی افتادم؟ روزی که مامان بخاطر تولدم یه سر اومد خونمون ... همون روز که وقتی آلبوم عکسهای یزد و آذربایجان رو دادم دستش، گفت این پسره کیه و من معرفیش کردم ... همون روز که با خنده زیر چشمی نگاش کردم و گفتم مامان ببین من کی به تو گفتم اگه پا پیش نگذاشت جلو ... همون موقع که از خصوصیات اخلاقیش پرسید و اینکه رفتار بابا تو گروه باهاش چه جوره ... همون روز که گفت: دخترم اگه می گی پسر خوبیه و بابات هم باهاش خوبه و قبولش داره قبول کن ... آره همون روز که با شنیدن این حرف آنچنان از کوره دَر رفتم و از مامان دلخور شدم و گفتم: مامان تو که همه چی رو در مورد حس قلبیم می دونی دیگه چرا .... یادم طفلکی شرمسار سرش رو انداخت پایین و گفت: دخترم من 17 سال با بابات زندگی کردم و می دونم که وقتی یه چیز رو می گه نه، اگه زمین و زمون هم جمع بشن از رایش بر نمی گرده ... گفت: "تاب دیدن آب شدن ذره ذره ات رو ندارم مادر"  .................... می دونی دیشب یاد خیلی چیزهایی افتادم که تو این 8 ماه تو ذهنم بهشون موشکافانه فکر نکرده بودم  .... یاد اینکه اون آخرها  که هربار می یومدم غذا درست کنم، عادت کرده بودم که پیاز رو خیلی ریز خورد کنم که تو غذا معلوم نشه ... حتی یه دوسه باری هم مرغ و قیمه رو با پیاز رنده شده درست کردم که اصلاً خوشم نیومد و یه جورایی بنظرم طعم غذا فاجعه از آب در اومد ... با خودم می گفتم خوب من که نهایت سعیم رو می کنم که پیازها تو خوروشت معلوم نشن، اما اگرم معلوم بشن من مطمینم "چکاوکم" اگه بهش بگم جون من این عادت غذاییت رو ترک کن و پیاز رو دوستش داشته باش و بخور، یکی دوبار که خودم با قاشق اون خوروشت رو گذاشتم دهنش، دیگه حساسیتش نسبت به پیاز می یاد پایین ............. می دونی دیشب با زنده شدن تک تک حالات اون روزهای اخر باهم بودنمون، چیزهای که در طی این چندین و چندماه فاصله، کمتذ مجالش دست داده بود که دقیق بهشون نگاه کنم، یه باره دیگه رسیدم به جایی که من هیچ وقت بتو و انتخابم شک نکردم و تا آخرین لحظه، همون روزی که به قول تو قلبت رو گذاشتم تو ماشینت که برش داری و آزاد بشی، دلم تمنای وجودیت رو داشت .... یا حتی تو اون دوماه اول درسته که تاب دیدنِ "برفی" رو تو آغوشم نداشتم و تو کمد لباسهام قایمش کرده بودم که نبینمش، اما هربار که اومدم بخوابم وقتی چشمام رو می بستم سرم رو بازوهای تو بود تا ........ یکی دو شب مونده به عید فطر .......... شده بود که بارها به خودم شک کنم و تو خلوتم بگم "خدایا نکنه من الکی الکی به چکاوکم گیر بدم و مثلاً بگم چرا بیشتر شوخ طبعه تا جدی، یا اینکه چرا شلوار این رنگی گرفته و چرا این بلوزش رو با فلان شلوارش ست کرده حرص بخورم و ناخواسته زندگی رو به کامش تلخ کنم" اما به خداوندی خدا به تو و اون قلبت که بنظر من مهربونترین و دریایی ترین قلب روی زمین بود هیچ وقت شک نکردم ...............حالا عزیز دل! تو هی بشین و تو خلوت شبونه ات به این فکر کن که وقتی خدا اومد بالاسرم و گفت: آماده ای! من ، مِنُ و مِن کردم و چون بهت شک کردم و خدا اون تردید رو در من دید، رفت سراغ بغل دستیم .... یا لحظه هایی که عنان از کف می دم و از درد دوریت بخودم می پیچم، تو در کمال خونسردی بگو "خود کرده را تدبیر نیست" و باز بگو که گفتم: نرو اما خودت رفتی و به این روز افتادی ........ مهم نیست هر جور که آرامش بیشتری پیدا می کنی همونجور فکر کن و اصلاً هم خیالت نباشه یکی دیگه فرسنگها دور از تو با هر واژه ای که تو اوج خونسردی به زبون می یاری، هزاران بار تو خودش می شکنه ..... چند روزه پیش جایی خوندم که نوشته بود "تو بازی زندگی مهمتر از بُرد، خوب بازی کردنه" حتماً نباید همه ی ما ببریم و تیرمون رو به هدف بزنیم، مهم اینه که تلاشمون رو بکنیم و برای رسیدن به خواسته هامون تا جایی که در توانمونه سعی کنیم و براش قدم برداریم .... همین که پیش وجدان خودم، پیش خدایم خیالم آسوده است که من اونچه که در توانم بود برای رسیدن بهت انجام دادم برای مابقی روزهای عمرم کفایت می کنه .... اگه هم می بینی گه گاهی از ته دل، از درد فراق، ناله می کنم بگذار به حساب زمینی بودنم و گرنه اونهایی که آسمونین هیچ وقت بی تاب نمی شن و دردی که از دوست بر دوش می کشن رو به صد درمونش نمی دن .............  

 من با تو ام اي رفيق ! با تو
همراه تو پيش مي نهم گام
در شادي تو شريک هستم
بر جام مي تو مي زنم جام
من با تو ام اي رفيق ! با تو
 ديري ست که با تو عهد بستم
 همگام تو ام ،‌ بکش به راهم
 همپاي تو ام ، بگير دستم
پيوند گذشته هاي پر رنج
اينسان به توام نموده نزديک
 هم بند تو بوده ام زماني
 در يک قفس سياه و تاريک
رنجي که تو برده اي ز غولان
 بر چهر من  نقش بسته
 زخمي که تو خورده اي ز ديوان
 بنگر که به قلب من نشسته
 تو يک نفري ... نه !‌ بيشماري
هر سو که نظر کنم ، تو هستي
يک جمع به هم گرفته پيوند
 يک جبهه ي سخت بي شکستي
زردي ؟ نه !‌ سفيد ؟ نه !‌ سيه ، نه
بالاتري از نژاد و از رنگ
تو هر کسي و ز هر کجايي
من با تو ، تو با مني هماهنگ

" سیمین بهبهانی"