با خودم عهد کرده بودم دیگه هیچ وقت مستقیم و غیر مستقیم باهات صحبت نکنم تا هردو راحتتر با این قضیه کنار بیایم اما امشب با خوندن حرفات احساس کردم برای رهایی از این حس گر گرفتگی و خفگی باید بنویسم و هر چند کوتاه باهات صحبت کنم .... راستش تو این مدت هربار که به نرسیدن بهت فکر کردم، دلم لرزید و کنج قلبم غمی مبهم نشست ....هر بار تنها جوابی که برای این نرسیدن تونستم پیدا کنم این بود که لابد من لیاقت اون دل دریاییت رو نداشتم که با وجود این همه نشونه ی پنهون و پیدا که بارها و بارها بی هیچ شک و شائبه ای دیدم، در نهایت به وصالت نائل نشدم .............. تو این مدت مدام صدات تو گوشم بود که می گفتی "من مطمینم خدا همیشه بهترین رو قسمت من می کنه" ... اینکه چی شد و من به این مرحله رسیدم که خدا من رو در حد اون بهترین تو ندونست رو نمی دونم اما حتماً چیزی بوده، حتماً کاری کرده بودم یا از دلم چیزی گذشته بوده و خلاصه گناه کبیره ای ازم سر زده بوده که تاوانش به این سنگینی بوده  .......... امسال ماه رمضون برام خیلی کشننده است اونقدر که هر روزش که به انتها می رسه خدا رو شکر می کنم .... از دعای سحرش گرفته تا اذون مغربش .... هیچ وقت روزی که بهم زنگ زدی و گفتی بیام سر خیابون یادم نمی ره .... با یه دنیا ذوق و شوق برام کتاب تست شیمی معدنی گرفته بودی ... هنوزم هروقت می بینمش دلم فشرده می شه ... یادت می یاد با چه دلهره ای اومدم پیشت؟ روزهای اول ماه رمضون بود .... یادت می یاد اولین افطاریمون رو کجا باز کردیم؟ یادت می یاد پارسال این موقع ها چه آرزوهایی که تو سر نداشتیم و چه خیالهایی که نمی بافتیم " ایشالله سال دیگه افطار سر سفره ی خونه ی خودمونیم و باهم روزه می گیریم" ........... اگه بخوام حرف بزنم گفتنی خیلی زیاد دارم خیلی ... اونقدر که به اندازه ی همین 45 روزی که گذشت باید بشینم و بنویسم ...... اما من مثل تو تو این مدت حتی یارای نوشتن یه واژه رو هم نداشتم ... حتی یارای گریه کردن نداشتم چه برسه به نشستن و خلوت کردن تو تنهایی هام با خودم و معبودم ... باور می کنی دیگه تو سینه قلبی ندارم که بخواد بتپه؟ باور می کنی دیگه به هیچ کس و هیچ چیز احساسی ندارم و شدم مثل یه پاره سنگ؟! ....................... همه ی اینا رو گفتم بگذار اینم بگم و برم .... هیچ وقت حتی تا آخرین لحظه ی جدایی فکرش رو هم نمی کردم که به دوست داشتن قلبیم ذره ای شک کنی و اون رو ببری زیر سوال .... فقط خدا می دونه روزی که تو وبلاگت خوندم نوشتی " میدونی پریا ؟ می خوام بدونم که چه جوری میشه فهمید که ابراز عشق یه زن واقعیه یا نه ....
- خوب می دونی ... عشق و یا نفرت یه شبه بوجود نمی آن، هرچیزی به قبلش بستگی داره و قبلترش و قبل ترش ...."   چه حالی بهم دست داد ...............

آره بگمونم رسالتت رو بدرستی در حقم روا داشتی منتهی من شاگرد ناخلفی بودم که نتونستم حرفای استادم رو تو زندگیم عملی کنم و  در نهایت مردود شدم ............................... ولی بگذار آخرین اعترافم رو هم بکنم و دیگه جدی جدی برم ............ فکر می کنم آدمها تو زندگیشون بیشتر از یکبار نتونن کسی رو با جون و دل دوست داشته باشن ... یا بهتر بگم فکر نکنم دیگه بقیه رو به همون زلالی و پاکی و بی غل و غشی بار اول دوست داشته باشن و حاضرشن بخاطر طرف مقابلشون از خیلی چیزها بگذرن ......... می دونی هر چیز تجربه ی اولش شیرین و بیاد موندنیه و گرنه تجربه های بعدی تکرار مکرراته و از نظر من هیچ لطفی نداره .....

دلم دردی که دارد با که گوید
گنه خود کرده تاوان از که جوید
دریغا نیست همدردی موافق
که بر وقت بدم خوش خوش ببوید
گل وصلت فراموشم نگردد
مگر خار از سر گورم بروید