"مرد سیندرلایی" هم از جمله فیلم هایی بود که می تونم بگم رو من تاثیر زیادی گذاشت ..... فیلمی که تو هفتاد و هشتمین دوره از رقابتهای اسکار تونست تو 3 عنوان(کاندید بهترین نقش مکمل مرد، بهترین تدوین فیلم و بهترین گریم) کاندید جایزه ی اسکار  بشه ..... طی روزهای آینده حتماً حتی شده باشه چند خط از این فیلم می نویسم ....... واقعاً ارزش وقت گذاشتن و دیدن رو داره خصوصاً برای آدمهای متمولی که تو پول غرق اند و خبر از دو تا همسایه اینورترشون ندارن که فرضاً به نون شبشون محتاجن ....... چند وقتِ که عجیب نسبت به مساله فقر و نداری حساس شدم و به هیچ عنوان طاقت دیدن آدمهایی که به خاطر گذران زندگیشون، یه لقمه نون بخور و نمیر به هر دَری می زنن و هزار و یک خفت و خواری رو متحمل می شن،  ندارم، واقعاً ندارم ........ دیروز هم با دیدن فیلم "مرد سیندرلایی" یکباره دیگه با خدای خودم عهد بستم اگه در آینده به جایی رسیدم که توانایی این رو داشتم که گِره از کار نیازمندی باز کنم دریغ نکنم ................... گاهی فکر می کنم یعنی واقعاً پیدا می شن آدمهای ثروتمندی که نخوان حتی با بخشیدن مقدار خیلی خیلی خیلی اندکی از دارایی هاشون، لذت شاد کردن یه خانواده رو، لذت مفید و مثمر ثمر بودن رو لمس نکن؟ مگه زمانی که از این دنیا چشم می بندیم جز یه پارچه سفید و یه متر و اندی جا که قراره توش بخوابیم چیز دیگه ای هم قادریم با خودمون ببریم که دو دستی چسبیدیم بهشون؟ پس چرا وقتی موقعیتی پیش می یاد که برامون مسجل می شه این فرد، این خانواده، این فامیل از لحاظ مالی دچار مشکل شده و تمام سعی و تلاشش رو هم می کنه که از این بحران بیرون بیاد، برای دراز کردن دست یاری بسمت شون این همه تعلل می کنیمون و بعد با هزار و یک توجیه منطقی و غیرمنطقی خیلی راحت و بی تفاوت از کنارشون میگذریم ............. نمی دونم ...... اما حقیقتاً مدتی که تو این مقوله بشدت آسیب پذیر شدم ..................  

از دست های گرم تو
کودکان توآمان آغوش خویش
سخن ها میتوانم گفت
غم نان اگر بگذارد.

نغمه در نغمه در افکنده
ای مسیح مادر ای خورشید !
از مهربانی  بی دریغ جان ات
با چنگ تمامی نا پذیر تو سرودها میتوانم کرد
غم نان اگر بگذارد.

رنگ ها در رنگ ها دویده
از رنگین کمان بهاری ی تو
که سرا پرده در این باغ خزان رسیده بر افراشته است
نقش ها میتوانم زد
غم نان اگر بگذارد.

چشمه ساری در دل و
آبشاری در کف
آفتابی در نگاه و
فرشته یی در پیراهن
از انسانی که تویی
قصه ها میتوانم کرد
غم نان اگر بگذارد.

(زنده یاد شاملو)