در روزهای کهن، هنگامی که نخستین لرزشِ سخن به لبهایم آمد، از کوهِ مقدس بالا رفتم و با خدا گفتم: " خداوندگارا! من بندهء تواَم. ارده ی پنهانِ تو قانونِ من است و تا ابد تو را فرمان بُردارم."
اما خدا پاسخی نداد و مانند طوفانی سهمگین گذشت .....................

آنگاه پس از هزاران سال از کوهِ مقدس بالا رفتم و باز با خدا گفتم: "آفریدگارا! من آفریده ی تواَم. تو مرا از گِل ساختی و من همه چیزم را از تو دارم" اما خدا پاسخی نداد و مانندِ هزار بالِ تیز پرواز گذاشت............

آنگاه پس از هزارا سال باز از کوهِ مقدس بالا رفتم و با خدا گفتم: " ای پدر! من فرزندِ تواَم. تو با رحمت و محبت مرا به دنیا آوردی و من با محبت و عبادت ملکوتِ تو را به ارث می بَرَم." اما خدا پاسخی نداد و مانندِ مِهی که تپه های دوردست را می پوشاند گذشت ..............

آنگاه پس از هزار سال باز از کوهِ مقدس بالا رفتم و با خدا گفتم:  " خدای من! ای آرمان و سرانجامِ من! من دیروز تواَم و تو فردای مَنی. من ریشهء تواَم در خاک و تو گُلالهء منی در آسمان و ما با هم در برابرِ خورشید می بالیم" آنگاه خدا بر من خمید و در گوشم سخنانِ شیرینی به نجوا گفت و مانند دریایی که جویباری را در بر می گیرد مرا در بر گرفت.....

و هنگامی که به دره ها و دشت ها فرود آمدم خدا هم آنجا بود .....

(جبران خلیل جبران)

همیشه چنین بوده است که مِهر به ژرفای خود پی نمی برد، تا آنگاه که ساعتِ فراق فرا می رسد ....

گاهی تو زندگی مواردی پیشِ روت قرار می گیرن که تا خودت به شخصه اون رو تجربه نکنی و با حالاتش دست بگریبون نشی، هزاری افراد با تجربه ی دور و برت بهت بگن، هزاری تو کتابها بخونی و حتی تو فیلم ها ببینی قادر نخواهی بود حتی ذره ای از عمق وجودی اون مسئله رو درک کنی .... اینکه می گن همیشه سعی کن از تجربیات دیگرون استفاده کنی بنظرم همه جا نمی تونه مصداق داشته باشه و گاهی لازمه که خودت شخصاً چیزی رو تجربه کنی و بهاش رو هر چند سنگین و سخت بپردازی تا قدر اون تجربه رو که حالا جزو داراییهات محسوب می شه با جون و دل بدونی ....