مدتی از بانوی تابستون فاصله گرفتم و بیشتر به مرغ مهاجر نزدیک شدم ... این رو هیچ دوست ندارم چون مرغ مهاجر ترد و شکننده است در حالی که بانوی تابستون سرسخت و جنگجو...
        امروز مطلبی رو تو مجله ی "روان شناسی" خوندم که کاملاً برام ملموس بود چون بارها و بارها به کرات برام پیش اومده بود ... نمونه ی عینیش دیدن دختری با چشمونی گریون بود که چند روز پیش سر نیایش پشت رل ماشین تک و تنها درحالی که رانندگی می کرد و همین جور اشک می ریخت دیده بودمش ... تا ساعتها هربار که یادش می افتادم ته دلم غم بزرگی حس می کردم آخه چه چیزی باید قلبش رو تا این حد به درد بیاره که با اون حال و روز رانندگی کنه و اونجور تو خیابون در برابر این همه چشم کنجکاو اشک بریزه ... امروز با خوندن مقاله ی "میزان تاثیر پذیری عاطفی ما از یکدیگر" یه دفعه یاد وبلاگم افتادم و برای هزارمین بار به خودم گفتم من حق ندارم با نوشتن حرفا و شعرهای غمگین کسانی رو که به وبلاگ سر می زنن حتی برای لحظاتی دلگیر کنم ... گرچه می دونم باز چند روز دیگه همه چی یادم میره و باز جای بانوی تابستون و مرغ مهاجر عوض می شه اما همین که برای همین چند روز به خودم می یام خودش بنظرم شروع خوبی می تونه باشه برای اصلاح روند اشتباه، مگه نه؟؟؟
 
        " ما در برخورد با دیگران پیام های عاطفی خود را می فرستیم و این پیام ها آن ها را تحت تاثیر قرار می دهد. هرچه قدرت مهارت اجتماعی ما در این زمینه زیادتر باشد، به همان میزان بهتر می توانیم پیام های ارسالی خود را کنترل کنیم"
        "در یک آزمایش گاه ساده دو داوطلب (یکی بشاش و سرحال و دیگری خشک و سرد) در اتاق های جداگانه پرسشنامه ای را که راجع به خلق (حالت روحی) آن ها در آن لحظه بود پر کردند. بعد آن ها را در یک اتاق روبه روی هم نشاندند و به آن ها گفتند که ساکت منتظر باشند تا آزمایش گر بیاید و پرسش نامه دیگری را به آن ها بدهد. دو دقیقه بعد آزمایشگر به اتاق وارد شده و از آن ها خواست که دوباره پرسشنامه ای را که راجع به خلق و خوی شان در آن لحظه بود پر کنند. این آزمایش را برروی تعداد زیادی از افراد شاد و اخمو تکرار کردند . در تمام موارد بدون استثنا، حالت روحی فرد پر احساس و شخص سرد و دمق انتقال یافته بود. همگی ما به طورناخودآگاه عواطف و احساساتی را که توسط شخص دیگر به نمایش گذاشته می شود تقلید می کنیم... تقلید از احساسات دیگران معمولاً به گونه ای ظریف و هوشمندانه صورت میگیرد. اولف دیمبرگ، محقق سوئدی، دریافت که وقتی مردم چهره ی خندان یا ناراحتی را می بیننند عضلات چهره  خودشان به تقلید از آن دچار تغییرات محسوسی می شود که با چشم غیر مسلح دیده نمی شود ولی به کمک گیرنده های حسی الکترونیکی قابل مشاهده است."
        "وقتی دو نفر با یکدیگر روبه رو می شوند آن کس که در بیان عواطف و احساسات خود قوی تر عمل می کند خلق خود را به فردی که منفعل تر بوده منتقل می سازد. "فقط با مشاهده کسی که احساسی را بیان می کند همان حالت روحی در ما ایجاد می شود، خواه آن را تقلید کنیم یا نه. این امر در همه اوقات برای ما رخ می دهد و همین تاثیرپذیری عاطفی ما از یکدیگر است که تعیین کننده ی احساس خوب یا بد در لحظات مختلف زندگی است"

        راستی تو همین مجله یه مقاله ی دیگه ای هم خوندم با این عنوان که "چگونه انتقاد جنسی را مطرح کنیم" که بنظرم برای تموم جوونهایی که کم کم می خوان مستقل بشن و زندگی شون رو به همراه شریک زندگیشون شروع کنن و حتی زوج های جوون کلی آموزنده و جالب باشه... قول می دم تو پست های بعدی به زودی زود این مقاله رو همین جا بگذارم ....