چند وقتی هست که هی دلم می خواد  از چند تا فیلم و تئاتر مخصوصا فیلم "خیلی دور خیلی نزدیک" رضا میر کریمی اینجا بنویسم اما راستش یه مدتی می شه که دیگه نوشتن اون هم اینجا برام سخت می یاد ... اما با این حال از اونجایی که از همین جا دوستان فوق العاده خوبی پیدا کردم که حاضر نیستم حتی یاد قشنگشون رو با دنیا عوض کنم گه گاهی می یام که چیزی بنویسم.

به نظرم ما آدمها تا زمانی که ضرورت چیزی رو با پوست و استخون حس نکرده باشیم هرگز قادر به درکشم نیستیم ولا شده به اندازه ی سر سوزن ... دکتر تا زمانی که سی تی اسکن پسرش رو ندیده و پی به کوچ زود هنگام جگر گوشه اش از این دارفانی نبرده خیلی ریلکس و آروم در برابر همسر و مادر مریم می شینه و غیرقابل علاج بودن مریم و رفتن یکم دیرتر یا زودتر دخترک رو به راحتی آب خوردن به زبون می یاره بدون ذره ای تاسف یا اظهار هم دردی ...  اما همون دکتر وقتی می بینه سایه ی مرگ بر سر پسر خودش هم افتاده با دیدن زجه زدن های مادری که فرزندش به قعر چاه افتاده منقلب می شه و حتی پشت تلفن قادر به حرف زدن با سامان نمی شه ...

کل فیلم پر از سکوت و تنهایی و صحنه های فوق العاده قشنگی از کویر ... اما به قول حاج آقای عمامه به سر کویر هم دو رو داره رویی بسیار زیبا و دل انگیز و روی دیگر ترسناک و پر از سراب ... جایی که تنها با یه تردید بر سر دوراهی و انتخاب اشتباه حتی آخرین تکنولوژی و پیشرفت هم قادر نیست تو رو از چنگال مرگ به دور نگه داره ...  

به نظرم سفر دکتر شبیه یک سفر برای رسیدن به سیر و سلوک و لمس مرگ و نیستی و حتی متراژ فاصله ها بود ... خیلی دور خیلی نزدیک شاید بهترین اسمی بود که می شد برای این فیلم انتخاب کرد ... خیلی دور شاید به همان اندازه ی سردی صدای دکتر وقتی به نسترین با کنایه می گه آره خدا خیلی بزرگه اونقدر بزرگ که همیشه دور از دسترس ادمهاست و خیلی نزدیک به اندازه دستی که به سمتش دراز شد تا اون رو از مرگ به زندگی بکشونه ...

زندگی به امواج دریا مانند است

چیزی به ساحل می برد و چیزی دیگر را می شوید

چون به سرکشی افتد انبوه ماسه ها را با خود می برد

اما تواند بود که تخته پاره ای با خود به ساحل آرد

تا کسی بام کلبه اش را بدان کوشد ...

مارگوت بیکل (ترجمه ی شاملو)