اي‌دل آندم كه خراب از مي گلگون باشي

بي زر و گنج به صد حشمت قارون باشي

در مقامي كه صدارت به فقيران بخشند

چشم دارم كه به جاه از همه افزون باشی

(حافظ)

پارسال تقريبا يه يک ماه و نيمي جلوتر از اين موقع‌ها بود که به‌خاطر يکسري مسائل و دغدغه‌هاي فکري  که عمده‌اش هم بر مي‌گشت به وضعيت مالي بابا، عجيب بهم ريخته بودم و شديدا از اين دنيا و تکرار روزهاش خسته بنابراين با بي حوصلگي فقط گذر ايام رو نظاره‌گر بودم  و ديگه برام مهم نبود که از فرصت‌ها استفاده کنم يا نه، چيزي که هميشه روش حساسيت داشتم و برام مهم بود...شايد بيشتر از ده، پانزده روز اين رويه ادامه داشت و من کماکان دمق و بي‌انگيزه بودم و هنوز حسابي دلم از بابا به‌خاطر براورده نکردنِ خيلي از خواسته‌هام پر بود که يه شب پاييزي که هوا به شدت سرد بود و سوزِش تا مغز استخون‌هات نفوذ مي‌کرد در حالي که از زور سرما به خودم مي پيچيدم و قدم‌هام رو بلند بلند برمي‌داشتم، تا هر چه سريعتر به خونه برسم تا زودي بپرم زير دوش آب داغ  و بعدش هم با يه ليوان چاي کنار بخاري، به تماشاي تلويزيون بپردازم، ناخودآگاه نگاهم بروي يه ساختمون نيمه ساخته‌ا‌ي که کارگرهاش تو اون سوز و سرما دورهم، در حالي که تنها يه نايلون نازک حائل اون‌ها و برودت هواي بيرون بود، ثابت موند...اون‌ها رو مي‌ديدم که چطور با نور تنها چندتا شمعِ نيم سوخته سور و ساط سفره‌ي افطارشون رو به راه انداختن و بي توجه به سرماي بيرون دور هم نشستن و دارن مي‌گن و مي خندن و گاه گاهي هم دستشون رو براي بردن لقمه‌ي به سمت دهانشون بالا مي برن...نمي‌دونم چه مدت بدون اينکه متوجه باشم اونجا ميخکوب شدم و اون جمع رو که غرق در دنياي خودشون و فارغ از آدم‌هايي که هر از گاهي تو اون تاريکي رد مي شدن،رو نظاره‌گر بودم... تنها زماني به خودم اومدم که گرماي اشک رو روي صورتم احساس کردم , سرماي عرق شرم رو بر روي پيشونيم...ديگه از اون‌جا به بعد تا برسم خونه نه سوزِ هوا رو حس کردم نه بعد مسافت رو...ديگه از اون شب به بعد، از اون غروب ماه رمضون به بعد،  سعي كردم و مي‌كنم به اونچه كه دارم راضي باشم و هميشه بياد داشته باشم كه هستند كساني كه شايد شرايط خيلي خيلي سخت‌تري داشته باشند اما هيچ وقت غم و غصه‌اي از جهت كمبود‌ها و كاستي‌ها به دلشون راه ندن و اين چند صباح رو با دل‌خوشي سپري كنند... هنوز كه هنوز بابا نمي‌دونه كه چي شد كه من، مني كه خدا نكنه رو دنده‌ي لج بيفتم كه اگه بيفتم ديگه هيچي نمي‌تونه جلوداره من باشه، از خواسته‌هام كه قبل ديدن اون صحنه كلي هم در نظر خودم به حق بود گذشتم و ديگه حتي كلامي هم ازش بميون نياوردم... اگر چه مي دونم كه هنوز خيلي كنجكاو كه علتش رو بدونه... اما تنها من مي‌دونم و خداي  كه اين انتظار بيهودست (البته بماند كه با گفتن و مكتوب كردن اين ماجرا ديگه شمار كسايي كه از اين تغيير رويه‌ي من سر در مي‌يارن از دستم خارج خواهد شد...)

بشنو اين نكته كه خود رازغم آزاد كني

خون خوري گر طلب روزي ننهاده كني

آخرالامر خاك گِلِ كوزه‌گران خواهي شد

حاليا فكر سبو كن كه پر از باده كني

(حافظ)

       واپسين روز‌هاي سال هم داشت كم كم بار سفر رو مي‌بست و جاده رو براي سال جديد هموار مي‌كرد. انگاري پرنده‌ها هم فهميده بودن كه طبيعت مي‌خواد دوباره زنده بشه كه از ته قلب خصوصا صبح‌ها تو حياط خونه با اون صدا‌هاي قشنگشون غوغا به راه مي‌نداختن...چقدر دلش مي‌خواست جاي اون گنجشك‌هاي كوچيك حياط خونشون مي‌بود. چقدر دلش مي‌خواست با اون‌ها با شادي به پيش واز بهار مي‌رفت و بهش خوش ‌امد گويي مي‌كرد اما آخه چطور مي‌تونست شاد باشه؟...  اون هم درست زماني كه مي دونست با اومدن اين روزها كه هر كسي به فكر تهيه و تدارك مقدمات سور و ساطِ عيدِ، بابا هر شب كه مي‌ياد خونه بيشتر تو خودش فرو ميره و مادر بيشتر ازقبل خواب و استراحت رو به خودش حروم مي‌كنه و ساعات بيشتري رو تا دم دم‌هاي صبح پاي چرخ خياطيش مي‌شينه بلكه بتونه زودتر سفارش‌هاي همسايه‌ها رو تموم كنه و صورتِ جديد بگيره...دلش مي‌خواست انقدر بزرگ مي‌بود، انقدر قدرت مي‌داشت، كه مي‌تونست بار هر چند كوچيكي از شونه‌هاي مهربون و خميده‌ي بابا بر داره و مامان رو وادار كنه كه بيشتر استراحت كنه و به فكر سلامتيش باشه... مي‌دونست كه دل كوچولوش تاب ديدن غم ناشي از بي‌پولي و دست تنگي رو، تو چشماي خسته‌ي بابا نداره...هنوز صداي مامان تو گوشش كه پريشب آروم و به هواي اينكه بچه‌ها خوابن به بابا يادآوري مي‌كرد كه صاحب خونه تهديد كرده كه اگه تا آخر اين برج كرايه 3 ماه عقب افتاده رو ندن با مامور مي‌ياد و وسايل شون رو تو خيابون مي‌ريزه...تو حياط نشسته و در حالي كه داره با زغال‌هاي به جاي مونده ار آخرين باري كه منقل و به پا كرده بود تا به ميمنت قبولي تو امتحان‌هاي ثلث دومش، به خواهر و برادرهاش سيب رميني كبابي شيرني بده و اون‌ها رو هم به نحوي تو شادي خودش شريك كنه، بازي مي‌كنه كه مامان رو مي‌بينه كه با سبدي پر از رخت شسته مي‌ياد حياط تا اون‌ها رو روي بند آويزون كنه... دلش طاقت نمي‌ياره، پا مي شه كه در پهن كردن لباس‌ها به مادر كمك كنه كه از بين لباس‌ها شنل قرمز رنگي كه از ساليان پيش از مادربزرگ به مامان رسيده بودنظرش رو به خودش جلب مي‌كنه... فكري در ذهنش جرقه مي زنه و زير لب زمزمه مي‌كنه " آره حاجي فيروز و معركه‌گيري‌هاش...  

                                                   *****

-         ديدي مرد هي بهت مي‌گفتم خدا بزرگه و در لحظه‌هاي آخر كه ديگه اميد آدم بخواد نااميد بشه از خزوونه‌ي غيبش رحمتش ومي‌رسونه و بنده‌هاشو نوميد نمي‌كنه، بهم مي‌خنديدي و مسخرم مي‌كردي. ديدي كه بلاخره بهت ثابت كرد، ديدي... بيا اين هم پولي كه امروز مدير مدرسه‌ي علي اينا براي كمك به خونواده‌هاي نيازمند به عنوان عيدي بهم داد.

         مرد در حالي كه با ديدن اسكناس‌هايي كه مي‌تونست لااقل براي مدتي اون‌ها رو از فكر در بدري و خونه‌بدوشي خلاص كنه اشك شوق تو چشماش جمع شده بود و نمي‌تونست از جاري شدن اون‌ها برروي صورتش جلوگيري كنه تنها با تكون دادن سرش حرف‌هاي زن رو تائيد كرد و روش رو به سمت ديگه‌اي از اتاق چرخوند تا حلقه‌هاي اشكي رو كه تو چشماش موج مي‌زدن رو از زن پنهون كنه...

       علي كه از پشت پنجره‌ي اتاق يواشكي داشت به گفتگوي مامان و بابا گوش مي‌كرد. از اينكه با هزار و يك ترفند، بدون اينكه ظن مامان برانگيخته بشه،  تونسته بود جاي خالي شنل مادر بزرگ  رو براي چندين روز پياپي از چشم‌هاي تيزبينش پنهون نگه داره، سر از پا نمي شناخت...ديگه موندن پشت پنجره لزومي نداشت، چون بلاخره به اون چيزي كه دل كوچولوي مهربونش آرزوش رو داشت رسيده بود...آره بلاخره تونسته بود حتي براي دوره‌اي كوتاه مدت برق اميد و شادي رو تو چشم‌هاي بابا و مامان به ارمغان بياره...حالا ديگه اون هم مي‌تونست امسال با دلي مالامال از شادي به پيش‌واز بهار و روزهاي قشنگي كه در انتظار خودش و خانوادش بود،  بره و بهشون خيره مقدم بگه.

بيا در کوچه باغ شهر احساس

شکست لاله را جدی بگيريم

اگر نيلوفری ديديم زخمی

برای قلب پر دردش بميريم

بيا در کوچه‌های تنگ غربت

برای هر غريبی سايه باشيم

بيا هر وقت کنار نور يک شمع بوديم

به فکر پيچک همسايه باشيم

(نميدونم از کی)